ชอบที่เขาเป็นเขาหรือชอบที่เขาเป็นแบบที่เราต้องการ

 

       ในการชอบใครสักคน เคยถามตัวเองมั๊ย ว่าชอบเขาเพราะอะไร?

       หลายๆคนตอบมาว่า "ชอบที่เขาเป็นเขา ชอบที่ความสามารถ ชอบแบบที่เขาเป็น" ... แต่ในความเป็นจริงแล้ว ในทางปฏิบัติ มันมีเพียงไม่กี่คนที่ทำได้

       ในเมื่อชอบที่ตัวเขา ทำไมถึงไม่เปิดใจ และเตรียมใจยอมรับกับสิ่งต่างๆที่จะเข้ามา ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ เพราะคนเราทุกคนต่างกัน แต่ละคนต่างก็มีเส้นทางชีวิต มีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่มีใครมีความสุขกับการเดินตามทางที่คนอื่นลิขิตนักหรอกนะ เพราะทุกคนล้วนแล้วแต่ต้องการที่จะปลดปล่อยความต้องการของตัวเองออกมาเหมือนกันทั้งนั้น

       ศิลปินเองก็เช่นกัน ...ใช่ว่าเพราะเขาได้ชื่อว่าเป็น 'คนของประชาชน' แล้วจะจำเป็นต้องเป็นทุกอย่างตามที่เราต้องการได้ เขาเป็นคนเหมือนกับเรา เป็นสิ่งที่มีชีวิต มีความคิด มีจิตใจ และอยากมี อยากได้ เหมือนๆกับเรา แต่ทำไมหลายๆคนที่ต่างพูดว่ารักเขานัก รักเขาหนา จึงตีกรอบขังเขาไว้ให้เป็นอย่างที่ตัวเองต้องการ เหมือนเป็นตุ๊กตา ที่นึกอยากจะจับมาแต่งตัวอะไรก็ได้ ... เขามีโลกของเขา โลกส่วนตัวที่ไม่มีเราอยู่ โลกอีกโลกหนึ่งที่มีแต่เขา ... โลกที่เราไม่ควรจะก้าวข้ามเข้าไป

       หลายๆคนชื่นชอบศิลปินมาก และบางที มันอาจจะมากจนกลายเป็นการทำร้ายตัวศิลปินที่คุณรัก เพราะเขาไม่ใช่สัตว์เลี้ยง ที่จะให้คุณเฝ้าเลี้ยงดู และจูงไปมาเมื่อไหร่ก็ได้ ... ชีวิตเขาเป็นของเขา

       ในเมื่อเขาเองก็มีอิสระในชีวิตเหมือนกับเรา ในเมื่อเรามีความรักได้ อยากทำอะไรก็ได้ แล้วทำไมถึงห้าม ไม่อยากให้เขาทำ?

       หรือ กฎของการเป็นศิลปินคือ ห้ามมีความรัก ห้ามมีเวลาส่วนตัว ห้ามอารมณ์เสีย ห้ามขัดใจคนทั้งโลก และ ทำตามที่คนทั้งโลกอยากให้ทำ แม้มันจะขัดกับความรู้สึก ต้องปั้นหน้ายิ้มตลอดเวลา ทั้งๆที่ไม่ได้รู้สึกอยากจะยิ้ม ต้องอดทนกับสภาพแวดล้อม แม้ว่าจะอยากทิ้งมันแล้ววิ่งหนีออกไป

       ... จำเป็นหรือไม่ ที่เขาต้องมาทรมานเพื่อเรา เพื่อคนที่บอกว่ารักเขา แบบนี้ ... ถ้ามันทำให้เขาแย่ แน่ใจหรือว่ามันคือ ความรัก?

       ถ้าหากเรารักเขาจริงๆ ก็ควรให้อิสระแก่เขา ... เขาจะรักใคร ชอบใคร ก็เป็นเรื่องธรรมดา ทำไมต้องโวยวาย ตีโพยตีพาย และว่าร้ายใครคนนั้นกันมากมาย แล้วคนที่เรารักเขาจะมีความสุขหรือ ถ้าคนที่เขารักถูกแฟนคลับโจมตีจนไม่มีชิ้นดี และในเมื่อเราบอกว่ารัก แต่ทำไม แค่เพียงเขาทำอะไรนิดๆหน่อยๆ ก็รับไม่ได้บ้างล่ะ โวยวายบ้างล่ะ ไม่ยอมรับบ้างล่ะ และก็ยังเรียกร้องอะไรต่ออะไรมากมาย

       เขาจะจูบกับใคร ... สิทธิ์ของเขา งานของเขา
       เขาจะดื่มเหล้า ... ก็ปากของเขา คอของเขา เรื่องของเขา
       เขาจะสูบบุหรี่ ... ก็ปอดของเขา ชีวิตของเขา
       เขาจะรักใคร คบใคร ... ก็หัวใจของเขา ความรู้สึกของเขา
       เขาจะร่วมงานกับใคร ... มันก็งานของเขา
       เขาจะทำอะไร ... มันเรื่องของเขา

       ถ้ารักเขาจริงๆ ก็อย่าทำให้เขาลำบากใจ ... ไม่ใช่ว่า แค่ร่วมงานกับใคร คนๆนั้นก็โดนแอนตี้ไปทุกงาน อย่าลืมนะคะ ว่าคนที่ระบุผู้ร่วมงานนั้นเป็นผู้ว่าจ้าง ไม่ใช่ตัวศิลปิน และถ้าหากว่าตัวเขาร่วมงานกับใครทีไรก็เกิดปัญหา แน่ใจหรือว่า เขายังจะอยากทำงานต่อ?

       สำหรับใคร ที่คอยเฝ้าโจมตีศิลปินคนอื่นๆ ที่มาร่วมงานกับศิลปินที่ตัวเองชื่นชอบ ไม่ว่าจะเป็น โฟร์มด หรือ SNSD หรือแม้แต่นักแสดงหญิงหลายๆคนที่ ร่วมงานกับสมาชิก Super Junior ... ลองย้อนดูตัวเองบ้างหรือไม่ ว่าเวลามีแอนตี้แฟนทำร้ายซุปเปอร์จูเนียร์ คุณรู้สึกอย่างไร?

       แล้วการที่คุณไปโจมตีศิลปินคนอื่นๆ ที่มาร่วมงานกับซุปเปอร์จูเนียร์นั้น มันต่างอะไรกับการมาเป็นแอนตี้แฟนเสียเอง ... เพียงแค่ คุณหันไปทำกับใครคนอื่นแทน ก็เท่านั้น

       อย่าเป็นแฟนคลับที่ใจคับแคบ และทำร้ายศิลปินอีกต่อไปเลยนะคะ ถ้ารักเขาจริงๆ ... ให้อิสระเขา และอย่าคาดหวังอะไรในตัวเขาให้มากนัก เพราะเขาเองก็เป็นมนุษย์ธรรมดา อาจมีทั้งดีและไม่ดีในตัว ขนาดเราเองยังไม่ได้ดีเลิศเลอ ก็อย่าไปหวังว่าตัวศิลปินจะเพอร์เฟคเหมือนในตำนานเลยนะคะ เพราะมันจะเป็นการกดดันเขาเปล่าๆ

       จะรักใคร ชอบใคร .. ไม่มีคำว่าผิดนะคะ แต่รักเขาแบบที่เขาเป็นดีกว่า ที่จะรักเขาในแบบที่เราต้องการนะ

       แต่ขอให้รักอย่างมีสติ อย่าตีโพยตีพาย คร่ำครวญให้มันเกินเหตุกันนักเลยนะคะ เพราะเขาเป็นศิลปิน ส่วนเรามันแค่ แฟนคลับ ... เขาอยู่ตรงไหน เราอยู่ตรงไหน ความเป็นจริงก็น่าจะรู้ตัวดี ... อย่าให้ความคิดมันล้ำเส้นมากไป เพราะเราจะเสียใจเอง

       ด้วยความปรารถนาดี ... จาก FTC

 

เขียนโดย

Dra-cool @ SJ : Flying Together Club

 

All right reserved. FTC Flying Together Club